ΚΟΥΒΑΔΕΣ.
Τα κουβαδάκιa τα θυμόμαστε όλοι μας, που παίζαμε στην παραλία και βάζαμε μέσα χώμα. Μία προσομοίωση της ανθρώπινης φθοράς με την οποία ο άνθρωπος πρέπει να συμβιβάζεται. Έχουμε θάψει μέσα σε παραλίες, αυτά που μισούμε. Έχουμε θάψει σε αιώνια σπίτια ότι αγαπάμε. Ταξινομημένα μικρά κόκκαλα σε κουβαδάκια.
Όλα μπαίνουν στον κουβά. Κουβάδες με πράγματα. Κουβάδες με αίμα στα νοσοκομεία για να τα πίνουν αιμοσταγείς γιατροί και να έχουν ενέργεια και να σε γιατρεύουν. Κουβάδες με φτυαράκια και παλούκια που συμβολίζουν ένα φαλλό μέσα σε μία τρύπα. Οποιαδήποτε τρύπα. Μια τρύπα είναι.
Όλα είναι προγραμματισμένα να μας δείχνουν κάτι από την παιδική μας ηλικία. Οι σαλοπέτες μας έδεναν στους ώμους το υπόλοιπο τζιν ύφασμα, που ήταν παντελόνι, και μας έδειχναν πόσο δεμένος είναι ο άνδρας με τα όργανα του. Τα κοτσιδάκια στα μαλλιά των κοριτσιών ήταν πάντα δύο και μπλεγμένα. Μεταξύ τους. Σ'έναν σκληρό κόμπο που τα έλυνε το φαλλοκρατικό αγοράκι με ένα τράβηγμα. Το αγοράκι ασχολιόταν μόνο με μία κοτσίδα που το κοριτσάκι μπορούσε άνετα να ξαναδέσει ή να βάλει άλλο αγοράκι να της τη διορθώσει γιατί ο προηγούμενος δεν την έκανε καλά.
Το κοριτσάκι μεγαλώνει και μαζί με αυτό μεγαλώνει ο κόλπος του. Μεγαλώνει κι άλλο και τελικά σπάει ο υμένας. Μεγαλώνει και σπάει η αμφιβολία. Μεγαλώνει και γίνεται κουβάς. Ένας κουβάς ζωής που θα φέρει στον κόσμο έναν ακόμα, μικρότερο κουβά ή ένα μικροσκοπικό φτυάρι, που πάντα όλοι θα εύχονται να μεγαλώσει.
