SECOND HAND.
Πάντα το δεύτερο είναι υποτιμημένο. Όταν είσαι πρώτος, γουστάρεις. Όταν είσαι τελευταίος, βάζεις στόχους. Όταν είσαι δεύτερος όμως είσαι απλά δεύτερος.
ΙΣΤΟΡΙΑ
2 άνθρωποι, από 2 ξεχωριστές πόλεις, 2 ξεχωριστά γεωγραφικά διαμερίσματα, γνωρίζονται μα συνεχίζουν να είναι άγνωστοι. 2:33 μμ επικοινωνούν επίσημα ανταλλάσσοντας 2 τυπικά μηνύματα. Δεύτερα μηνύματα που κανένας δε θέλει να συντάξει.
ΑΝΑΛΥΣΗ
Ο δεύτερος της υπόθεσης είναι αυτός που κάνει τις μαλακίες και φοβίζει τον άλλον μήπως χαλάσει την καύλα της συζήτησης, του μυστηρίου και της επαφής. Αυτός ο δεύτερος όμως μετατρέπεται σε πρώτο γιατί ο φόβος είναι για τους ανθρώπους το πιο μεγάλο έναυσμα και μεγαλώνει επιδεικτικά τη λαχτάρα. Ναι είναι λαχτάρα όταν περιμένεις κάποιον να κάνει ένα βήμα παραπάνω και να αποδείξει αυτό που ελπίζεις, ότι γίνεσαι καθημερινότητα.
Το δεύτερο χέρι λοιπόν, είναι αυτό που δε χρειάζεσαι. Αυτό που δε γράφεις. Αυτό που δε χρειάζεσαι για να σερβίρεις καφέ. Το αντίθετο από αυτό που τραβάς μαλακία και που όταν χάσεις αντιλαμβάνεσαι πως χρειάζεσαι για να κάνεις ταυτόχρονα κάτι άλλο. Οι προτέραιότητες είναι το χέρι που δε χρειάζεσαι, γιατί τις προτεραιότητες δεν τις ξέρεις, αλλά τις θεωρείς κι όταν τις θεωρήσεις, κάηκες. Κάηκες στην κυριολεξία.
2 χρόνια μετά, 2 τα ξημερώματα, καθόταν και έκανε ένα τσιγάρο στα βραχάκια της Πειραϊκής με την ευχή ότι όντως είχε καεί. Τυχαία, συναντιούνται, πυροβολούν το Στέλιο το μπεκρή με 2 πιστολιές και λέει ο ένας: "Σα σκηνή του Παπακαλιάτη είναι..." κι απαντάει κάτι άλλο από αυτό που ίσως να είχε απαντήσει 2 χρόνια πριν. Εξάλλου, όπως είχε πει κάποιος στο twitter του οποίου το όνομα συγγνώμη αλλά μου διαφεύγει, η αλήθεια είναι ένα βήμα πριν το backspace. Συμπληρώνω λέγοντας πως το προηγούμενο βήμα από το backspace είναι η πραγματικότητα.
